Hangi sokak başından çıksam
Hep aynı insan kalabalığı
Her gece  üstüme üstüme  gelen.
Ve hangi telefon kulübesine sığınsam geceleri
Hep aynı gürültülü insan sesleri telefondaki.
Bir çığlık atıp kurtulabilirim sanıyorum Beyoğlu’ndan;
Çığlığımı atıyorum
Ama unutmuşum bu sokaktakilerin sahipsizliğini.
Çığlık yüzüme yapışıyor.
Sigaramı yakmak için kime yaklaşıp ateş istesem
Görecek yüzümdeki nesneyi.
Önce tanımsız, sonra silik, sonra ihanet edilmiş.
Ateş yüzüme yaklaşınca çığlık alev alacak
Ve öylece yüzümde bir ömür boyu kalacak sanıyorum.
Sonrası bir İstanbul dolusu pişmanlık.
Şimdi artık ne tarafa dönsem; hep yağmur yağacak.

29.11.2000