Hayata bakmakta ki amacı sonsuzu görebilmekti sadece…

İyi olduğu zamanlarda hep bu bakış açısı ile yüreği dolar ama ne zaman darlansa ortalığa sessiz sessiz küfürler savurur, hayatı gri gösteren siyah gözlüklerini gözüne takar, dünyaya geliş amacı gri ve soğuk havalarda insan nefesinin ağızdan çıktıktan sonra göğe yükselmesi gibi kendinden uzaklaşan bir amaca dönüşürdü..

Böyle vakitlerde kendini toparlama haline girmeye başladığı dönemlerde İbrahim Ethem’in söylediği olarak hatırladığı cümleler aklına gelirdi; “Kolay zamanda Bağdat’ın köpekleride şükrederdi”…

Genç adam şöyle bir etrafına baktı.. İnsan olmanın hakkını verme adına “Yarabbi Şükürler Olsun” dedi… İnsan olma şerefini üzerimize verdin, taşıma gücünüde ver düşüncesi geçti aklından.. Çünkü kader adalet ediyordu ve etmeye devam edecekti, insanlar her ne kadar zulmetsede…

Genç adam; “Yarabbi Şükürler Olsun” dedi sancı dolu olduğunu düşündüğü gecenin bir vakti…

İyi ki ”O” vardı…