Böyle demişti bir arkadaş..

Vakit bir hayli geç olmuştu… Yolculuk için yalnız başına yol almaya çalışan delikanlı, son bir  kez sevdiklerini görüp bir selam vermek istemişti. Belki içinde ne konuşma isteği nede birinin yüzünü görme arzusu vardı. Tek yapmak istediği kendini dinlemek, düşüncelere boğulmadan, sonsuz ufaklara hayalinde yelken açmak istiyordu. Durum muhasebesinden ziyade daha çok kafa dağıtmak vardı düşüncelerinde. Hoyratça ve pervasızca bir kafa dağıtmaktan öte daha çok gelecek mutlu günlerin planını yaparken daha dinç bir düşünce yapısına bürünme eylemi olmalıydı kafa dağıtmak…

Sessiz çığlıklarının duyulmadığını zannetsede onu duyan birileri vardı etrafında..

Kimileri bunu biliyor ama yanına yanaşamıyorken, kimileri onun frekansını yakalamaya çalışıyordu….

Sessiz, sakin ve derinden…

Donetello & Michelengelo