Kan rengi, kipkirmizi güllere bayilirdi…
Zaten onlarla adasti…
Adi:Gül…
Kocasinin sevgili Gül’ü…

     Her yil evlilik yildönümünü kapinin önünde buldugu enfes fiyonklarla süslü kucak dolusu kirmizi güllerle kutlardi, hiç aksamadan. Hatta, esini kaybettigi yil dahi kapisi çalinmis gülleri kucagina birakilmisti, küçük bir kartla birlikte;
     “Seni geçen sene bugünden daha çok seviyorum…” Birden bunlarin son gülleri oldugunu düsündü. Önceden ismarlanmis olmaliydi. Ölecegini nereden bilebilirdi?… Zaten herseyi daha önceden yapmayi ve planlamayi severdi.

     Gülleri özenle içeri tasidi. Saplarini kesti, vazoya yerlestirdi. Vazoyu da konsolun üzerine, esinin fotografinin yanina koydu. Orada kocasinin koltuguna oturup saatlerce gülleri ve fotografi seyretti.  Sessizce…

     Bitmek bilmeyen bir yil geçti. yapayalniz ve hüzün dolu bir yil… Sonra bir sabah kapi çalindi tipki eski günlerdeki gibi… Kipkirmizi gülleri, üzerinde küçük kartiyla birlikte esikteydi. Evlilik yildönümünü kutluyordu. Gülleri içeri aldi. Saskinlik içinde dogru telefona kostu. Çiçekçi dükkanini aradi. Onu bukadar üzmeye kimin hakki vardi?…

     “Biliyorum” dedi çiçekçi… “Esinizi geçen yil kaybettiniz… Telefon edeceginizi de biliyordum… Bugün size gönderdigim gülleri çok önceden ismarlamis, parasinida ödemisti. Hep böyle yapardi zaten… Hiç  sansa birakmazdi. Dosyamda talimat var. Bu çiçekleri size her yil gönderecegim. Birde özel kart vardi, kendi el yazisiyla. Bilmeniz gerek diye düsünüyorum… Ölümünden sonra çiçeklere ilistirmemi istedigi kart…”

     Gül hiçkiriklar içinde tesekkür ederek telefonu kapatti. Parmaklari titreyerek zarfi açti…

“Merhaba sevgilim” diye basliyordu kart…

“Güller, senin kapiyi açmadigin güne dek gelmeye devam  edecek. O gün çiçekçi bes ayri zamanda gelip kapiyi  çalacak, eve dönüp dönmedigini kontrol edecek.  Besinciden sonra emin olarak gülleri ona verdigim yeni adrese getirip, seninle yeniden ve ebediyyen kavustugumuz yere birakacak…”