Mekke günlerimi anlattim kisaca bir önceki yazimda.  Hac hatiralarinin hos tarafi yillar sonra da anlatilabilirliligi.  Bir Müslümanin en özel günleri, en mutlu günleri gibidir zira hac hatiralari.  Hacla ilgili hatirlarimi yazmak yavas gidiyor.  Ama olsun.  Yavas ya da hizli.  Hatirat-i hac hatirat-i hacdir.  Yani bir ömür boyu anlatilir insaallah.
 
 Bizi Hacca götüren firmanin hocasinin mülayimligi tuttu.  Arafat’tan önce Mina’da bes vakit namaz kilmak sünnettir gerekcesi ile.  Ancak maalesef hemen hemen herkesin 15-20 dakikada buldugu Mina cadirlarindaki yerimizi biz gecenin ortasinda ve sogugunda bulabildik.  Sünneti yerine getirelim derken; farzlar sikintida kaldi.  Mina cadirlarinin arasindaki sokaklardan birisinin ortasinda saatlerce bekleyis.  Üzerimizde ihram.  Cöl aksamlarinin serin rüzgarlari isin cabasi.  Öyle ki bizim basimizdaki hocaya da ulasamiyoruz.  Insanlarda sabir tasti tasacak.  Ihramli olmanin verdigi ‘duygu’ öfkeyi ancak bastirdi…

 Saatler sonra gelen hoca, megerse bir gün önce ayarlanan cadirlari tabiri caizse kaptirmis.  Hal böyle olunca fatura biz gariban haci adaylarina cikti.  Mina’da, Müzdelife sinirinda bir yer bulmuslar daha sonra.  Hoca, bir taraftan bizi teskin etmeye calisirken, bir taraftan özür diliyordu.  Teskin olanlar oldu.  Olmayanlarsa, …

 Sabahin ilk isiklari.  “Elhaccü arafatün” (Hadis-i Serif) (Hac, Arafattir) emri uyarinca yollardayiz.  “Lebbeyk! Allahümme Lebbeyk!” diyerek.  Arafat’ta bir toz bulutu.  Adeta bölgeyi fanusun icine almislar.  Karsi tarafta “Cebel-i Rahme”.  Kimileri tirmanmislar Rahmet dagina.  Arafat vakfesi.  Dualar.  Gözyaslari.  Istekler.  Arzular.  Ögle ve ikindi namazlari birlestiriliyor.  Uzaklardan sesler geliyor.  Eller havada.  Dualar ve yine dualar.  Nurla karisik toz bulutu adeta…

 Günesin batisiyla birlikte, yeniden yola koyuluyoruz.  Istikamet Müzdelife.  Burada cadir falan yok.  Herkes acikta.  Önce namazlar.  Aksam  ve yatsi birlestiriliyor bu kez.  Sonra seytan taslama icin taslar toplaniyor.  Bu kez acikta beklemeye basliyoruz.  Ancak Müzdelife soguk.  Heryer insan dolu.  Beyaz ihramlarla kapli bir vadi.  Insanlar, insanlar.  Dile kolay 3 milyonun üstünde insan.  Kimisi battaniyeye sariliyor.  Gözlerimi kapatiyorum.  Bu bir rüya olmali.  Acziyet, fakriyet.  Herkes ayni halde.  Zengin, fakir, amir, memur.  Cöl vadisinde. Elinden gelen tek sey beklemek.  Ama hayir.  Bu bir rüya degil…

 Bizim kafile soguk gecenin sabahini beklemedi.  Mühim olan sünnetleri yerine getirmektir, denilerek.  Yavas yavas Müzdelife-Mina sinirindaki cadirlara dogru yola koyulduk.  Saati hatirlamiyorum bile… Gecenin bir yarisi.  Sabah yolculuk var.  Seytan daha dogrusu ‘nefisini’ taslamaya dogru…

 Mutlu haftalar, iyi okumalar.
 Serdar Samil Okyay
 Dresden-Berlin yol üzeri
 7 Nisan 2008.
 

 
…elle tutulur hiçbir yanın yok
 ama ben;
“sağa dön yatamam, sola dön yatamam
aklımdan  seni silip atamam,,

…elle tutulur hiçbir yanı yok
ama ben  gözlerimi kapayınca
soluğumu kesmeye hazır bekliyorsun, yanıbaşımda.
Hani sanki başımı dayasam,
her an değebilecekmiş gibi omuzlarına.

Oysa elle tutulur hiçbir yanımız yok.
Ama ben
sığamıyorum işte ele avuca.
Aydınlığına akmadan duramıyorum.
Dokunmadan gözlerine bakamıyorum ki sana.
Geçmeden duramıyorum,
şeffaf teninden yüreğinin damarlarına.

Belki haklısın;
elle tutulur hiçbir yanımız yok.
Ama ben;
“hayır” da diyemiyorum ki sana.

 2007 yazinda leylekleri yerde gördüm.  Dresden hayvanat bahcesinde.  Yerdeydiler gercekten.  Amma galiba yerde görmek de seyahat alameti olsa gerek.  Zira 2007 sonu 2008 basi hep seyahat, hep seyahat.  Is görüsmesi icin gittigim Belcika, hazir Belcika demisken akraba ziyareti icin ugradigim Hollanda.  Siz www.yldz.net okuyuculari icin klavyenin tuslarina basiyorum insaallah.  Her zaman oldugu gibi.
 
 Yolculugum oldukca macerali basladi.  Prag (Cek Cumhuriyeti) ‘dan gelen tren rötar yapmis.  Biz Dresden’den, trene o nedenle gec binince, Berlin’deki tren bizi kacirmis oldu.  Ilginc degil mi?  Biz treni kacirmadik.  Tren bizi kacirdi.  Deutsche Bahn (DB), müsterisine saygidan, hatalarini kabul edip, bizi bir gece güzel bir otelde misafir etti.  Hani, aboneligimi bir hafta ugrasip zar zor iptal ettirebildigim, abone servisindeki görevlinin ‘Abone islerine biz degil, müdürümüz bakiyor’ diye söyledigi müsteri saygisi minimum seviyesindeki bazi muhafazakar gazetelerin hallerini düsünüyorum da.  Profesyonellik baska sey canim, diyesi geliyor insanin icinden…

 Sabahleyin tekrar Berlin’den yollara koyulduk.  Derken ögleden sonra Thalys treniyle Brüksel’e varmak nasip oldu.  Dag ve tepe kavramlarinin bulunmadigi dümdüz bir ülke Belcika.  Trende göcmen nüfusu direk olarak göze carpiyor.  Zira vagonun cogunlugunu Afrika’li siyahlar dolduruyordu.  Brüksel tren gari da pek farkli degildi isin asli .  Cünkü ne yana baksam, Afrika ya da ortadogudan geldigi kanaati olusturan serseri tipli genclerle doluydu gar.  Diger taraftan, Afyon otogarinda sucuk vb ürünler satildigi misal Brüksel tren garinda da yenice Ülker tarafindan satin alinilan, dünyaca ünlü Godiva’nin magazalari vardi.  Belcika’nin en ünlü ürünlerinin basinda geliyor cikolata.  Yalniz, Brüksel’den ayni gün Hollanda’ya gececektim.  Ancak, bir de ne ögreneyim.  Megerse bütün Belcika’da tren yollarinda grev varmis.  Zar zor önce Anvers’e gectim.  Ardindan, Essen (Almanya) üzerinden Rosen Daal (Hollanda’ya).  Komik oldu dogrusu.  Almanya’dan Belcika’ya.  Belcika’dan tekrar Almanya üzerinden Hollanda’ya.  Yalniz Avrupa birliginin iyi taraflarindan birisi de bu.  Tek bir vize ile bütün Avrupa’yi gezebilmek.  Amacim kuru kuruya AB hayranligi degil.  Ama körü körüne AB’ye karsi cikanlar da bence insaf düsturlarini zorlamamali diye düsünüyorum.

 Neyse ki en sonunda Roterdam’a varabildim.  Haftasonu bendenizi epey gezdirdi akrabam.  Lahey’e dogru uzandik örnegin Pazar günü.  Deniz-Okyanusa nazir güzel bir balik yedik.  Yaninda ise bendenizin en favori deniz ürünlerinden kalamar da vardi hani.  Yalniz hem Belcika’da hem de Hollanda’da su dikkatimi cekti.  Sokakta kiminle konusursaniz konusun, islerinizi sadece Ingilizce ile halledebiliyorsunuz.  Flemence dünyada pek de gecerli bir dil olmasa bile, sadece Ingilizce bilerek hem Belcika hem de Hollanda’da yasamak mümkün diye düsünüyorum sahsen.  Pazartesi sabah ise yine macerali bir sekilde Roterdam’dan Brüksel’e gectim.  Bir de ne ögreneyim.  Belcika’da bütün tren saatleri o gün ve sabah saatiyle degismemis mi?  Yazimin basliginda da dedigim gibi Allah sonumu hayir eyledi.  Öyle ki Hasselt sehrine vardim.  Is görüsmesi yapacagim yere 10-15 dakika kadar gec vardigim halde, anlayis gösterdiler ve böyle bir gecikmeyi zaten beklediklerini söylediler.  Cok sükür.  Peki Hasselt ve Belcika’nin genel ahvaline gelince…

 Hasselt aslinda 70 bin nüfuslu kücük bir sehir.  Yalniz, görüstügüm profesörün tabiriyle, oldukca ‘multi-kültürel’ bir yer.  Zaten Hollanda-Maastricht’e 5 km imis sehir.  Fransa sinirina 70 , Almanya sinirina da 60 km. Düsünsenize.  Haftasonu kalkmissiniz.  Haydi diyorsunuz kahvaltimi bu haftasonu Hollanda’da yapayim.. Ya da caniniz sıkılıyor söyle bir Fransa’ya uzaniyorsunuz iki günlügüne.  Ne kadar ilginc olur degil mi?  Bu sehrin üniversitesi ise yeni gelismekte olan bir kurum.  1970’lerde kurulan üniversitenin tüm fakültelerinde mastir ve doktora programi mevcut.  Ayrica lisans egitiminde ve bilhassa tipta oldukca kaliteli bir üniversite imis.  Ancak bendenizin, tam da Belcika’da oldugu sirada, ülkede hükümet krizi devam ediyordu.  Flemence ve Fransizca Belcika’nin temel iki anadili.  Flemen ve Fransiz partilerin tek özelligi herseyi milliyetcilikle cözme düsüncesi.  Öyle ki sosyal demokrat ya da sagci partilerin siyasi programlari ya Flemen ya da Fransiz milliyetciligi üzerine dayaniyor.  Yani aslinda sagciligi ya da sosyal demokraisiyi degil tam tersi kendi milletlerinin haklarini savunuyorlar aslinda.  Nalinci keseri gibi kendine yontmak bu partilerin ortak özelligi diger bir tabirle…Tabii böylece aslinda milliyetciligin ne derece ‘bölücü’ olabiliecegi de gözüküyor Belcika örneginde oldugu gibi.  Krali bile Belcika’nin birlestirmeye ugrassa da bir türlü sonuc cikmamisti 2007 sonuna degin.  Hatta görüstügüm profesörün ifadesiyle uluslararasi anlamda da Belcika oldukca zor durumda kalmisti.  Sanirim ‘milliyetcilik’ kavraminin arti ve eksi yönleri ya da taniminin ne olmasi gerektigi tam anlamiyla daha cok konusulucak.  Tartisilacak..Sonuc hayirli olur insaallah hem Avrupa hem de tüm dünya icin.  Erzurumlu Ibrahim Hakki’nin ifadesiyle bitirmek istedim : ‘Görelim mevla Neyler, Neylerse güzel eyler’…

 Iyi haftalar, mutlu okumalar.
 Serdar Samil Okyay, 28 Mart 2008 Dresden

 
Hangi sokak başından çıksam
Hep aynı insan kalabalığı
Her gece  üstüme üstüme  gelen.
Ve hangi telefon kulübesine sığınsam geceleri
Hep aynı gürültülü insan sesleri telefondaki.
Bir çığlık atıp kurtulabilirim sanıyorum Beyoğlu’ndan;
Çığlığımı atıyorum
Ama unutmuşum bu sokaktakilerin sahipsizliğini.
Çığlık yüzüme yapışıyor.
Sigaramı yakmak için kime yaklaşıp ateş istesem
Görecek yüzümdeki nesneyi.
Önce tanımsız, sonra silik, sonra ihanet edilmiş.
Ateş yüzüme yaklaşınca çığlık alev alacak
Ve öylece yüzümde bir ömür boyu kalacak sanıyorum.
Sonrası bir İstanbul dolusu pişmanlık.
Şimdi artık ne tarafa dönsem; hep yağmur yağacak.

29.11.2000

Başıbozuk cümleler düğümlenirken ilmek ilmek
İnadına yaşamak gerek demiş
Bütün hürriyet aşıkları
Hürriyet bilmeyen bir zürriyet varsa
Kimdir bunun emekli suçluları
Şimdi devrimci bir şiir yazmak istiyorum
Devrik cümlelerden gelen
Motiflerinde arabesk ve divan edebiyatı
Aslından hayat yeşil bir bahçe
Ve mavidir bulutları
Bu ikisi arasındaki her şey
Bir renk körünün hatıraları
Şimdi bütün yüklemlerimi değiştireceğim
Yüklendiğim bütün sırlar gömülecek ruhuma
Aradığım ve bulamadığım herşey
Çıkacak gün yüzüne
Dönüp bakmayacağım bile
Kalemin keskinliğinden çizilecek çentikleri
Öğretilen yalanların sayısınca dua edeceğim
Bir sebebim olacak bir de sevdiğim
Bütün mutluluklarımı doğduğum güne ithaf edeceğim
Bütün ümitlerimi anama
Bir avazda

 
 Ilkokul birinci ve ikinci sinifi köy ilkokulunda okudum…Kütahya’nin Simav ilcesinin Dagardi köyü.  Adi gibi daglarin ardinda bir köy.  Kislari zor ve cetin.  Yazlari oldukca serin.  Köyün cevresi ormanlarla kapli.  O günlerden bugünlere eski sözler sakli.  Epey uzun süredir ugramadim bu köye.  Ama internette ilginc bilgilere rastladim bu köyle ilgili (http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=dagardi ).  Yalniz bendeniz bu yazida hayalen de olsa cocukluguma gitmeyi yegledim.  Siz www.yldz.net okuyuculari icin tabii ki…

 
 Soguk, cetin ve zor kis günleri.  Elektrik yeni gelmis bu dagbasi köyüne.  Arada bir kesilir.  Birkac saat nerede.  Birkac haftada eletrik ya gelir ya gelmez.  Gaz lambasinda misafirlikler.  Misir patlatma, caylar.  Cocuklar bir kenarda oynarken, evin erkegi coktan kahvenin yolunu tutmustur.  Ay isiginda yolunu bulurdu bu köyün erkekleri geceleri.  Biz cocuklar oyun basinda iken, kadinlarda köyün bütün dedikodularini anlatirlardi.  Köyün eski ve yeni bütün laflari konusulurdu.  Kim kime asikmis, kim kime sevdali, hepsi gözden gecirilirdi.  Gündüzlerse baska alem.  Okula giderdik bir elimizde okul cantasi digerinde odun sopasi.  Devlet ah o devlet.  Ödenek yokmus da mus mus da mus mus.  Nerelere ödenek bulan devlet bize ödenek bulamazmis.  Yillar sonra ögrendim bu ödenek lafini.  Karlar diz boyu.  Tatil olmazdi onca kara ragmen bu köyün ilkokulu.  Siniflarsa buz.  Sobasi okulun bazen zamaninda yakilirdi bazen gec.  Iyi hatirlarim.  Bizim sinifinkini nöbetci ögrenci yakardi.  Amma nöbetci ögrenci dördüncü ya da besinci siniftakilerden birisi olurdu.  Bazen de unuturdu nöbetci ögrenci zamaninda yakmayi.  Sinifin ortasinda dururdu soba.  En bastaki ögrenciler iyi isinirdi en arkadakiler pek hissetmezdi sicakligi.  Iyi niyetli ögretmen ise, ders icinde yerini degistirirdi ögrencilerin.  Herkes bir sekilde isinsin diye.  Sinif deyince.  Birlestirilmis sinif.  Diger subede dört ve besinci siniflar egitim görüyor.  Bizim subede ise birinci, ikinci ve ücüncü siniflar.  Hayat Bilgisi kitabi üzerinde ‘Birletirilmis Siniflar Icin’ ibaresi.  Ögretmen bazen bizimle, bazen diger siniflarla ilgilenir… Seksenlerin ortasi.  Bizim siyasilerin yasaklarinin devam ettigi dönem.  Öyle ki, bilmece yarismasinda, arkadas derste ilginc bir bilmece sordu.  Cevabi ise bana bir önceki aksam söylemisti.  Bendeniz de firladim ayaga ve cevabi yapistirdim : ‘Süleyman Demirel’.. Bizim ögretmen kipkirmizi.  Bet beniz gitmis durumda.  Eyvah eyvah.  Sert bir bakis bana, ve ‘Otur yerine’.  ‘Sevgili cocuklar, eski basbakanlardan birisi bu isim.  Simdi yasakli.  Tamam konuyu kapatin.’  Türkiye’nin tam anlamiyla demokrasi tarihinde en karanlik günleri bu köyde yasamisim megerse yillar önce.  Simdilerde yeni yeni anliyorum.  Düsünün , eski basbakanin isminin bilmece ile anilmasinin bile (yassak) oldugu dönem.

 Bazen geceleri annemle köy cesmelerinden birisine giderdik su doldurmaya.  Ay isiginda ne tatli olurdu yürümesi.  Dag suyu tasirdik eve.  Bizim tercihimiz mezarligin yakinindaki cesme idi. 

 Bu mezarlik baharda bizim oyun icin tercihimizdi.  Saklambac oynardik.  Ölüler bize birsey yapamaz ki halet-i ruhiyesi icinde.  Cocuk uyanikligi, yürekliligi.  Mezarlikta saklambac.  Mezarlarin arasinda kaybolurduk.  Kim kimi nasil bulur.  Birisi basini cikarsa sobelersin.  Birisi kipirdasa görürsün.  Nasilsa ölüler ayaga kalkacak degildi ya.  Hatta kimi zaman yakindaki köylerden bu köyün ortaokuluna gelen ögrenciler yemek icin mezarliklarin orayi tercih ederdi.  Yemek artiklarini birakirlardi mezarligin bir kösesine.  Bazi arkadaslar, ölüler de acikir derdi.  Ne komik. Kimi zaman da kiraz yerdik mezarligin az ötesindeki kirazlikta.   Agaclarin arasinda kaybola kaybola.  Ne günlerdi……

 ….Yillar sonra, bu köyden geciyoruz.  Simav’dan Istanbul’a ek seferle yola cikmisiz.  Kütahyalilar otobüs firmasinin ek seferi.  Dagardi üzerinden gidiyoruz.  Yolu düzelmis eskiye nazaran Dagardi’nin.  Biran köy kahvesinin önüne geldigimi anliyorum.  Yillar bir saniye gibi gecmis sanki.  Kahvehanenin isigi yanik.  Üc bes kisi ya var ya yok.  Otobüs yavastan devam ediyor.  Mezarligin kapisinin önünden geciyoruz.  Bendenizde bir sarsilma.  Bir hüzün.  Mezarlik.. Hani saklambac oyandigimiz mezarlik.  Nice tanidigimi simdi bagrinda tasiyan mezarlik…

Mutlu haftalar, iyi okumalar…
13 Mart 2008
Serdar Samil Okyay

Merhaba;

Bilenler bilir.. Bundan 12 gün önce (15 Şubat) doğum günümdü. Hayatımda ilk defa doğduğum güne Türkiye dışında uyandım. Klasik olarak doğum günümü kutlayan yakınlarım uzakta da olsam uzakları yakın etti. Doğum günü sıcaklğını bir şekilde hissettirmeyi başardılar. Herkese buradan teşekkür etmek boynumun borcu.

Ancak asıl anlatmak istediğim derdim bu değil. Borcum var arkadaşlar.. Öyle bir borcum var ki.. Hayatta ne yaparsam yapayım ödeyemeyeceğim bir borç.

İş yerinde çalıştığım arkadaşlarımdan biri sımsıcak bir yazı gönderdi.. Benimde hayatımda böyle bir durum var dediğim. Yazıyı okuduktan sonra etraftan çekinmesem hüngür hüngür ağlatacak bir yazı bence. Şimdi bu yazıyı aşağıya yazıyorum.. Sonrasında kendi hayatımda ki benzer vaziyetleri aktaracağım.. Sonrasında tenha bir yer bulmalıyım.. Hüngür hüngür ağlamak istiyorum.. :’)

Evin telefonu sabaha karşı üç buçukta çaldı. Uyku sersemi adam telefonu açtı.

Telefondaki ses annesine aitti. Telaşlandı, korktu başlarına bir şey mi gelmişti?

Annesi “nasılsın oğlum, iyi misin?” diye sordu.

Oğlu şaşkın bir ifadeyle “iyiyim anne hayırdır bir şey mi oldu. Siz iyi misiniz?” dedi.

Annesi “biz iyiyiz bir şeyimiz yok, sadece sesini duymak istedim” dedi.

Oğlu da “anne bunun icin mi aradin saat sabahın üç buçuğu, yarin da konuşabilirdik” diyince

Annesi de “rahatsiz mi ettim oğlum?” dedi.

Oğlu “evet anne rahatsiz ettin” dedi.

Annesi “30 sene once sen de beni bu saate rahatsiz etmistin, doğum günün kutlu olsun” dedi.

 
Geleyim kendi hayatımdaki doğumgünü çocuğu bana biricik annesinin yaptığına.. Geçen senelerde yazdığım doğumgünü yazısında, annemin doğum saatim olan 16:45ten önce yapılan tüm doğum günü kutlamalarına kızarak sen daha doğmadın ki bu saatte ne kutluyorlar söylemini dile getirmiştim… Yani annem her 15 Şubatta saat 16:45′te biricik oğlu olan bendenizi arayıp şarkıyla karışık bir söylemde doğum günümü kutluyor.

Tabi bu sene o saatlerde uçağa binmiş Türkiye’ye gelirken cep telefonu mecburen kapalı olmak zorunda olunca bendenize ulaşamamış ve kullandığımız gsm şebekesinin sesli mesaj servisine saat tam 16:45′te her zaman alışık olduğum o sıcacık şarkıyla karışık doğum günü kutlamasını yapmıştı. Uçaktan iner inmez gelen kimler aramış vs.. gibi sonuçları görünce hemen bu sesli mesajı dinlemiştim. Günün koşturmacasında yaşadığım hengamede ne kadar kıymetli bir mesaj aldığımın bilincine, kendime böyle dışardan baktırabilen alıntı bir mesajın sebebiyet vermesi kızılacak bir ayrıntı olabilir kendime.. Aman yanlış anlaşılmasın annemi aradım bu mesajı dinledikten sonra ama şimdi çok güzel hissediyorum o dakikaların ne kadar güzel olduğunu..

Henüz tenha bir yer bulamadım ama her ne olursa olsun iyi ki varsın ANNE…