Oda arkadaslarimizla tanisma ve, diyerek bitirmistim bir önceki hac hatirasi yazimi..

Oda arkadaslarimin ikisi baba ogul idi.  Ankara/Bakanliklardan Davut bey ve oglu Mahmud.  Namik ve Orhan abilerse Isvec’ten gelmislerdi.  Orhan bey benim gibi acemi idi.  Davut ve Namik beylerse oldukce tecrübeli.  Yalniz Davut beyler’in bütün kilik kiyafetleri, yanlislikla ellerine ulasmamisti..Onun icin onlar hacc-i kirana niyet etmek zorunda kaldilar.  Diger bir tabirle, hac sirasinda kurban bayraminin ilk gününe kadar ihramdan cikmadilar..Bizse, Imam Safiye uyup, temettü haccina niyet etmistik.  Temettü haccinin kolayligi Mekke’ye varir varmaz yapilan ilk Umre ziyaretinden hemen sonra ihram’dan gecici bir süre cikabilmek.  Yoksa onun haricinde, ihram yasaklari her ikisinde de aynen gecerli..Ihram yasaklari da sac kilindan tutundan da takke takmamaya kadar uzaniyor. (more…)

 
Bir bayram sabahı müjdesinde yüzüne dalıyorum.
Sarı ve aydınlık.
Sarı ve aydınlık saçtığın ışık. (more…)

 
 Insan merakli varlik.  Meraki onu sürüklüyor.  Bazen yazimin basligindaki gibi de olsa.  Insanin aklina hakikaten cok ilginc sorular geliyor.  Amerika’nin NJ eyaletinin bilmem ne sokagindan gecerken Robert mezunu cok yakin dostuma garip bir soru.  ‘Robert mezunlari nasil bir tanriya inanir?’ Ilahiyatci baska bir arkadasim ise Ingilizce dil kursunda bir bayan ögrenciye öyle cevap vermis. ‘Bölümüm..Bölümüm’ diye kekeledikten sonra, eklemis ‘Bizim bölüm ; tarih, felsefe, sosyoloji karisimi’. Bunu anlatirken arkadasim, utandim bölümümü söylemeye demisti.  TR garip bir ülke.  Robertliler de ilahiyatcilar da ayni ülkenin cocuklari.  Yalniz Robertliler, en elit ailelere hatta en zengin olanlara mensup.  Nesiller boyu Robertli olanlar var hatta TR’de.  Ilahiyatcilar ise babasi köylük yerde koyun güderek gecinen, daha dogrusu gecinemeyen, kurban döneminde koyun satip parasini ogluna gönderen, oglum ‘Bi örtmen ciksa da’ diye hayaller kuran adam…  Yazimi sadece siz www.yldz.net okuyuculari icin kaleme aliyorum. (more…)

Uyandığın andır sabah.

Güneş gözlerinde aydınlık.

Yıldızlar dökülüyor saçlarına,

Ay yüzünde karanlık.

(more…)

 
Su, kendine sırdaş arıyordu. Önce buluta verdi sırrını. Ağır geldi sır buluta. Sağanak sağanak döktü suyun tüm sırlarını.
Sonra göle gitti su. Ona anlattı derdini. Bu arada bulut suyun sırrını yağmur yapıp, dolu yapıp, kar yapıp savurduğu için,
zaman zaman taşıyordu göl ve suyun sırrı iyice açığa çıkıyordu. Sonra nehre verdi su sırrını.

Nehir aldı suyun sırrını çekti gitti. Dereye verdi. Dere biraz daha yavaş olsada nehirden , o da götürdü suyun sırrını bir başka bilinmeze…
Çağlayanlar, şelaleler, akarsular.. Hepsi kayboluyordu bir anda. Sonra bir gün su takip etti dereyi. Dereye okyanusa kavuşunca farketti su,
bütün sırlarının akarsularla, çağlayanlarla, ırmaklarla… okyanusa taşındığını. Karar verdi su. Sırrını okyanusa verecekti. Öyle de yaptı zaten.
Tüm sırlarını okyanusa verdi. Artık suyun sırrını okyanustan başkası bilmiyordu. Ne taştı okyanus, ne bir başkasına taşıdı suyun sırrını,
ne de kurudu…. 

Geçen karşılaştık suyla. Bir bardaktaydı. Suskundu. Çok uğraştım konuşturamadım. 
Ben tam giderken ‘Dur !'’ dedi su. Durdum! … 
Okyanus yürekli dostlar bulmadan sakın konuşma! Taşıyamazlar, kaldıramazlar senin yükünü, canını yakarlar, utandırırlar.'’ dedi.

Hep cevrenizde OKYANUS yürekli dostlarinizın olmasi dileği ile ….
Not: Teşekkürler h.b.